Van de hightech campus naar de klei: De onverwachte technologische revolutie bij Verdonk broccoli

Door: Nancy Boterblom

"Ik vond robotica en programmeren altijd al leuk," vertelt Ilias. Die passie ontstond al op de middelbare school, waar hij voor een project succesvol zijn eigen robotje in elkaar zette. Een afstudeerstage binnen zijn bachelor Werktuigbouwkunde (Mechanical Engineering) in Eindhoven, vond hij in juli 2025 via een studiegenote bij het bedrijf van haar ouders: René en Sabine Verdonk. Ilias toonde lef en stapte zelf naar de universiteit om dit onconventionele eindproject op een vollegrondsgroentebedrijf van de grond te krijgen.

Missie: De broccoli-robot

Zijn uitdaging op het bedrijf was even helder als complex: het automatiseren van de verpakkingslijn. "Bij het verpakken van de broccoli is het handig als alle stronkjes op dezelfde manier op de loopband komen," legt Ilias uit. Omdat personeel in de sector schaars is, wilde het bedrijf de twee medewerkers die de stronken handmatig goed moesten leggen, vervangen door techniek.

Verdonk had weliswaar al een robot aangeschaft, maar de benodigde software om de mechanische arm vloeiend te laten communiceren met een camera, ontbrak nog. Ilias nam de regie en ontwikkelde een werkend systeem: een camera visualiseert nu de oriëntatie van de broccolistronk, de computer berekent razendsnel de coördinaten en geeft de grijper exact de juiste instructies. Het resultaat? De broccoli gaat nu moeiteloos en goed gepositioneerd de inpaktunnel in. Het systeem bleek zo’n succes dat een andere student momenteel al verder werkt aan een innovatieve grijper op luchtdruk. Als de techniek zich robuust bewijst, wil het bedrijf opschalen met meerdere robots.

Het sneeuwbaleffect op kantoor

Terwijl de robot op de productievloer vorm kreeg, zag Ilias met zijn tech-bril ook op kantoor gigantische kansen. Bedrijfsprocessen verliepen er nog traditioneel: met Excel-lijstjes, losse notities en schrijfblokken. Zelfs de personeelsplanning werd dagelijks met een stift op een whiteboard in de kantine getekend.

Ilias besloot in te grijpen en ontwikkelde een reeks handige digitale tools. Met behulp van de programmeertaal Python, handige input van ChatGPT en advies van gespecialiseerde online tech-forums, verving hij het whiteboard door een overzichtelijke app die realtime op een digitaal scherm in de kantine draait.

Daarna ging het snel. Er ontstond een onstuitbaar sneeuwbaleffect: Hij automatiseerde de urenregistratie en bouwde een systeem om met één druk op de knop complexe urenstaten voor uitzendbureaus te genereren.

Samen met de zoon van het bedrijf ontwikkelde hij een kistenvoorraadsysteem, waardoor men precies ziet welke broccoli er in de koelcel staat. Ook bedacht hij een app om de locatie van beregeningshaspels live te tracken en de voorraad van regenkleding bij te houden.  Alle deursloten werden door hem succesvol geïntegreerd in een centraal domoticasysteem.

"Zodra ze merken dat taken heel herhalend of ouderwets gedaan worden, vragen ze direct: wat zijn hierin de mogelijkheden?" lacht Ilias. Omdat de data cruciaal is, draaien al zijn oplossingen veilig op lokale servers en wordt er gewerkt met tweestapsverificatie.

Cultuurshock en jaloerse medestudenten

Voor de student, die zelf geen enkele agrarische achtergrond heeft, was de kennismaking met de sector een ware cultuurshock. "Ik had geen goed beeld van de sector en ken vooral de negatieve sentimenten uit het nieuws," vertelt hij eerlijk. Maar eenmaal op het erf was hij diep onder de indruk. De schaal van het bedrijf, het enorme machinepark aan trekkers en de verrassende technische knowhow van de medewerkers lieten hem niet onberoerd. Bovendien genoot hij ervan om tussen het programmeren door fysiek mee te helpen met andere klussen zoals wagens lossen en beregeningshaspels zetten.

Terug op de universiteit in Eindhoven was het ontzag minstens zo groot, maar dan richting Ilias. Zijn medestudenten waren ronduit jaloers op zijn avontuur. Waar zij voor hun afstuderen vaak slechts een miniem, theoretisch onderdeeltje van een wetenschappelijk onderzoek voor een professor mochten uitvoeren, stond Ilias met zijn laarzen in de klei een tastbaar en werkend product te bouwen. Het feit dat hij de robot écht werkend kreeg, gaf hem enorme voldoening.

De brug dichten

Toch ziet Ilias een pijnlijk gemiste kans: de structurele kruisbestuiving tussen de agrarische wereld en de Eindhovense tech-industrie is nog minimaal. "Je hebt in Wageningen natuurlijk de universiteit, maar de technische richting heeft maar een kleine lichtingen van zo'n twintig of dertig studenten," analyseert hij. "In Eindhoven heb je daarentegen helemaal niks agrarisch.".

Om daar verandering in te brengen, heeft hij inmiddels een balletje opgegooid bij de opleidingen om structureel meer vaste verbindingen te leggen met boerenbedrijven voor bachelor-projecten. Ook eigenaresse Sabine Verdonk steunt die lobby en wil dat de Eindhovense professoren actief op de hoogte worden gebracht van dit succesverhaal.

Zijn ultieme advies aan bedrijven in de sector is dan ook onomwonden: "Wees niet bang om van je oude gewoontes af te stappen en iets nieuws te proberen". Zelfs als processen al jaren goed lijken te gaan, valt er met moderne technologie bijna altijd winst te behalen. "Je moet het gewoon durven," besluit de student resoluut. "En misschien sneller een jong persoon aannemen, ik denk dat dat echt heel veel verschil kan maken.".